കഥ

തളര്‍ന്നുറങ്ങിപ്പോയ കുട്ടികളുടെ

ശ്വാസത്താല്‍ കുതിര്‍ന്ന്

പേടിസ്വപ്നങ്ങളുടെ ഏകാന്തസഞ്ചാരം. 

വൈറ്റ് നോയിസ്

എന്നിട്ടും നമ്മള്‍ വിരലുകളില്‍ വെളുത്ത ചായം പൂശുന്നു,
മഞ്ഞുകൊണ്ട് മരവിച്ചതെന്ന് നടിക്കുന്നു,
രക്തത്തിന്റെ ചാടിയോട്ടത്തെയും
വിരല്‍ത്തുമ്പിലെ ഏകാന്തതയെയും
വെളുത്തനിറം കൊണ്ട്
പ്രതിരോധിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.
ദൂരക്കാഴ്ചയില്‍ നമ്മള്‍ മരിച്ചുകിടക്കുകയാണെന്നേ ആര്‍ക്കും തോന്നൂ.
നമുക്കുപോലും.
അടുപ്പില്‍ നിന്നും
നമ്മുടെ തീന്മേശയില്‍ നിന്നും ഉയരുന്ന
ഇഞ്ചിയും വെളുത്തുള്ളിയും ചതച്ചിട്ട സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആവി വീണ്
നിറമിളകിപ്പോകുന്നത് കാണാം.
കൊഴുത്ത വെളുത്ത അക്രിലിക്ക് ഇറ്റുതുള്ളികള്‍.
നീ ചോദിക്കും,
വെളുത്ത നിറത്തെ അങ്ങനെ നിറമെന്നൊക്കെ വിളിക്കാമോ?
ഞാന്‍ വെളുപ്പില്‍ നിന്ന് ചുവപ്പിനെ വേര്‍തിരിച്ചെടുക്കും,
നിന്റെ ഞരമ്പിലേയ്ക്ക് കയറ്റിവിടും.
പതിയെ, നോവാതെ,
വേദനയുടെ ആ ആന്റിബയോട്ടിക്കില്ലേ,
കാനുല ഞെക്കിപ്പിടിച്ചും ഞരമ്പിലൂടെ തിരുമ്മിയിറക്കിയും
നമ്മള്‍ കയറ്റിവിടുന്ന മരുന്ന്,
അതുപോലെ.
ചുവപ്പ്.

ലഘുലേഖ

ഞങ്ങള്‍
ചാരകൂനയ്ക്കുള്ളില്‍
ചായകുടിച്ചിരുന്ന്
കൈത്തണ്ടകളിലെ കുഞ്ഞുരോമങ്ങളുടെ
രഹസ്യം പറച്ചിലാല്‍
കോരിത്തരിച്ചുകുതിര്‍ന്നവരാണ്.

കന്യാസ്ത്രീവാര്‍ഡന്‍മാര്‍
പൊട്ടിച്ച് വായിക്കുന്ന നീല ഇന്‍ലന്‍ഡുകളില്‍
ശ്വാസത്തിന്റെ വീര്‍പ്പുകള്‍
ഒളിച്ചുകടത്തിയവരാണ്.

വാക്കില്‍ വാക്കിനെ ഉടക്കി
ആര്‍ക്കും പിടികൊടുക്കാതെ
കവിതകളെഴുതിയവരാണ്.

മണങ്ങളെയും രുചികളെയും
നോട്ടങ്ങളെയും സ്പര്‍ശങ്ങളെയും
ചിലന്തിവലകളില്‍
ഉടക്കിവെച്ചവരാണ്.

പ്രാര്‍ഥനാമുറിയിലും
പരീക്ഷാഹാളിലും
പനിക്കിടക്കയിലും വരെ
പ്രേമിച്ചുതളര്‍ന്നവരാണ്.

നിങ്ങള്‍ ഇനി
സ്വപ്നങ്ങളെ ഏകാന്തത്തടവിലിടൂ,
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ സ്വപ്നം കാണുന്നത് കാണൂ.

ദോശ ഉണ്ടാക്കുന്ന വിധം

അത്ര ലളിതമല്ല ഒരു ശീ മറു ശീ  ദോശ.
 ഉച്ചകഴിയുമ്പോള്‍ തന്നെ ഓര്‍ത്തുവെച്ച് അരിയും ഉഴുന്നും കണക്കനുസരിച്ച് വെള്ളത്തില്‍ കുതിരാന്‍ വെക്കണം.
രാത്രി തീന്‍പാത്രങ്ങള്‍ എല്ലാം കഴുകി എച്ചില്‍ ഒരു പാത്രത്തില്‍ അടച്ച് പൂച്ച കേറാതെ എലി മാന്താതെ സൂക്ഷിച്ച് നാളെ കളയാനായി മാറ്റിവയ്ക്കണം. എന്നിട്ടാണ് അരി അരച്ചിടുന്നത്. മിക്സിയുടെ ജാറില്‍ ഒരു ശകലം വെള്ളമൊഴിച്ച് ഒന്നു ചുറ്റിച്ചുകളഞ്ഞേച്ചുവേണം അരയ്ക്കാന്‍. അരച്ചുപാത്രത്തിലാക്കി അടച്ചുവയ്ക്കുമ്പോള്‍ രാവിലെ പൊങ്ങിയേക്കണേ എന്നൊരു പ്രാര്‍ത്ഥന വേണം, മാവും ആത്മാവും ഒക്കെ.

രാവിലെ അരികഴുകി അടുപ്പിലിട്ടിട്ട് വേണം ബാക്കി.
സമയനിയന്ത്രണത്തിലെ ബുദ്ധിയാണല്ലോ പ്രധാനം. ദോശ മുഴുവന്‍ ചുട്ടേച്ച് അരികഴുകാന്‍ ചെന്നാല്‍ ഉച്ചക്കുണ്ണാന്‍  പറ്റത്തില്ലല്ലോ...
അന്നേരമാണ് ചെറിയ പൊള്ളലുകളും മുറിവുകളും നീറ്റിവലിക്കുന്നത്.
 അമ്മച്ചിമാരാണേല്‍ കഴുകിഅടുപ്പത്തിടുന്നതിനുമുന്‍പ് അരീടെ പുറത്ത് ഒരു കുരിശുവരയ്ക്കും. ഈ കുരിശാണ് അരിമണികളെ കൃത്യമായി ചേട്ടായിമാരുടെ എല്ലുകളുടെ ഇടയിലെ സങ്കീര്‍ണ്ണതകളിലെയ്ക്ക് കയറ്റിവിടുന്നതും ഏമ്പക്കങ്ങളും എക്കിളുകളും ഈശോ വിളികളും നീട്ടിയുള്ള കീഴുശ്വാസങ്ങളും ഉണ്ടാക്കുന്നതും.

ഇനിയാണ് കല്ല്‌ അടുപ്പില്‍ വയ്ക്കേണ്ടത്. ഒരുദോശ ശീ.
ചമ്മന്തിക്ക് തേങ്ങ ചെരണ്ടണ്ട.
മിക്സിയിലാണല്ലോ നമ്മുടെ അര.
അപ്പോള്‍ ചെരണ്ടിയാലെന്നാ, പൂളിയാലെന്നാ?
പക്ഷെ ആരും അറിയാതെ നോക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ ചെരണ്ടിയില്ല എന്ന ഒറ്റക്കാരണം മതി ചമ്മന്തീടെ ആ ടേയ്സ്റ്റ് പോയെന്നുതോന്നാന്‍.
രണ്ടുകഷണം പൂളിയാല്‍ പിന്നെ ദോശ മറിച്ചിടാം.
അടുത്തതൊഴിച്ച് വീണ്ടും തേങ്ങാ പൂളാം.
പിന്നേം മറിച്ചിടാം.
ശീ.
പിന്നെ ഉള്ളി തൊലിക്കാം.
പിന്നെ ഒഴിക്കാം.
ശീ.
പിന്നെ മുളക് കീറാം.
പിന്നെ മറിച്ച്
ശീ
പിന്നെ അരച്ച്
പിന്നെ ഒഴിച്ച്
ശീ
പിന്നെ കടുകുവറത്ത്
പിന്നെ ഒഴിച്ചും മറിച്ചും
ഒഴിച്ചും മറിച്ചും
ഒഴിച്ചും മറിച്ചും
ഒഴിച്ചും മറിച്ചും
ശീ
ശീ
ശീ
ശീ
ശീ
ശീ
ശീ
ശീ.

ചേക്ക

പറിച്ചുനടാനും
മുളപൊട്ടാനും
തഴച്ചുവളരാനും
ഓടിത്തളരാനും
വാടിക്കരിയാനും
വിറയ്ക്കാനും
വെറുങ്ങലിക്കാനും
ഉമ്മ വയ്ക്കാനും
 കഥ പറയാനും
തുറിച്ചുനോക്കാനും
വിളിച്ചുകാണിക്കാനും
ചേര്‍ത്തുകെട്ടാനും
പിണച്ചുവയ്ക്കാനും
ആന കളിക്കാനും
ഒളിച്ചുവയ്ക്കാനും
അരച്ചുചേര്‍ക്കാനും
മണത്തുനോക്കാനും
തുടച്ചുനീക്കാനും
കുറ്റം പറയാനും
സിനിമ കാണാനും
കണ്ണുനിറയ്ക്കാനും
വെയില്‍തട്ടുമ്പോള്‍ തിളങ്ങുന്ന ചിറകുള്ള കാക്കകളുടെ വീടാകാനും.

"തലക്കെട്ടുകള്‍ ക്ഷണിക്കുന്നു"

കവിതകളുണ്ടായിരുന്നു 
പിന്നെയാണ് ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍ ഉണ്ടായത്. 
മരിച്ച സതീര്‍ത്ഥ്യരും ഞാനും
ഞാനും മരിച്ച സതീര്‍ത്ഥ്യരും 
ഞാനും ലോകവും എന്ന മട്ടില്‍ 
ഇതെല്ലാം എങ്ങനെയോ ഞാനോ ഇങ്ങനെയിങ്ങനെ 

എന്‍റെ ഞാന്‍, നിങ്ങളുടെയും ഞാന്‍, അവരുടെയും ഇവരുടെയുമെല്ലാം ഞാന്‍ എന്ന് ഖണ്ടശ്ശ. 
ലൈക്കുകള്‍ പുഷ്പചക്രങ്ങള്‍.
പഴയകവിതകളുടെ പോഡ്കാസ്റ്റുകള്‍ കാക്കക്കാഷ്ടങ്ങള്‍
കാകുന്ന കാക്കകള്‍ ചീറ്റിപ്പൊട്ടുന്ന വിപ്ലവങ്ങള്‍ പുതിയ കണ്ണാടി
പുതിയ മുഖം, ചന്ദനത്തിരിയുടെ മണം.
അവനവനെത്തന്നെപ്രേമിച്ചുള്ള മണം,
പത്രത്താള്‍ നിറയ്ക്കാനുള്ള പാച്ചില്‍.

ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളുടെ രാത്രി

കാല്‍ തട്ടിയാല്‍  നിരങ്ങിനീങ്ങുന്ന കിലുക്കങ്ങള്‍,
കസേരകളില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ടുപോകുന്ന പന്തുകള്‍,
ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിന്‍റെ  അടയാളങ്ങള്‍,
ചുരുണ്ടുകൂടിയ പുതപ്പുകള്‍,
നടന്നുതീരാത്ത ചെരിപ്പുകള്‍,
തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്ന മനുഷ്യര്‍..
 ഉണരുമ്പോള്‍ തനിച്ചല്ല എന്ന വിശ്വാസം.

യാത്ര പോകുമ്പോള്‍

ഒരു മാറാപ്പുകെട്ടുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സൗകര്യം അടുക്കിക്കെട്ടെണ്ട എന്നുള്ളതാണ്. എല്ലാം കൂടി വാരിയെടുത്ത് ഒരു മുണ്ടിനുള്ളില്‍ ഇട്ട് ഒരൊറ്റ കെട്ട്. എന്തെല്ലാമാണ് ചുമക്കുന്നതെന്ന് ചുമക്കുന്നവന്‍ പോലും അറിയില്ല.

ഉപമകളില്‍ നിന്ന് നിലനില്‍പ്പുകളിലെയ്ക്ക് ഇറങ്ങിനടക്കാം

സൂര്യനെപ്പോലെയെന്നോ
പൂവ് പോലെയെന്നോ
ഒക്കെപ്പറയാം
കത്തിക്കത്തിപ്പടരുന്ന
വിരല്‍നഖങ്ങളെ.
തെറിച്ചുചാടുന്ന വാക്കുകളെ
ചാവാലിപ്പട്ടികളെന്നുപറയാം,
ഓര്‍മ്മകളെ  ഒറ്റക്കൊമ്പുള്ള കുതിരകളെന്നും
തലച്ചോറില്‍ ഇരച്ചുകയറുന്ന രക്തത്തിന്റെ
പൂക്കളങ്ങളെ ചിത്രസൂത്രമെന്നും
ഓരോരോ പേരിട്ടുവിളിക്കാം
ഓരോരോ തരം ധ്യാനങ്ങളെ.
ഇനി ചുണ്ട് ചേര്‍ത്ത് മിഴിപൂട്ടി
മിണ്ടാതൊരു കോണില്‍ പോയി നമുക്ക് ലോകത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കാം.

ധ്യാനജാഗരം

പ്രസവിക്കാറായ ഒരു പെണ്ണിന്‍റെയത്ര സൂക്ഷ്മത മറ്റാര്‍ക്കുമില്ല.
ഓരോരോന്നിലും ജാഗ്രതയാണ്‌.

വെള്ള മുണ്ട് കീറുന്ന ഒച്ച
വക്ക് മടക്കി ഓരോ ചെറുതുന്നലും
കഴുകിമടക്കി വയ്ക്കുന്ന ഓരോരോന്ന്
അടുക്കിക്കെട്ടി ഒരുക്കുന്ന സഞ്ചി
തൊട്ടില്‍പ്പരുവത്തില്‍ കുഴയുള്ള മുറിയുടെ മൂല

ഒന്നും വിട്ടുപോകാതെ പൂരിപ്പിച്ച്
പരീക്ഷയ്ക്കൊരുങ്ങുന്നു.

പാട്ട് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ നീയും കേള്‍ക്കുന്നോ എന്ന്
മിണ്ടുമ്പോള്‍ നീ മറുപടി പറയുന്നോയെന്ന്
ഉണ്ണുമ്പോള്‍ ഉണ്ണിവയര്‍ നിറയുന്നുവോയെന്ന്
നടക്കുമ്പോള്‍ നീ ചിരിക്കുന്നുവോയെന്ന്
ഇളവെയിലില്‍ നിന്‍റെ കണ്ണുചിമ്മുന്നുവോ എന്നും
ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഒന്നിനെത്തന്നെ നിനച്ചിരിക്കുമോ വല്ലവരും?

ഇരട്ടവാലന്‍

പഴയ നോട്ട്ബുക്കുകളില്‍ എപ്പോഴും ഉണ്ടാവും
ധൃതിയില്‍ വലിച്ചുകീറിയെടുത്ത ഒരു താളിന്‍റെ അരിക്.

 കുറേ ആലോചിച്ചാലുംകിട്ടില്ല
എന്ത് കുറിപ്പ്, ആരുടെ മേല്‍വിലാസം, ഏതു കണക്ക്, എന്ന്?

അരികുകളില്‍ വിരലോടിച്ചുനോക്കണം,
ചീന്തിയെടുക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ബാക്കിക്കെന്തുഭംഗി.
ഒരു മഷിപ്പേന ചെരിച്ചുപിടിച്ച് ഓടിച്ചുപോയാല്‍
അരികില്‍ പടരുന്ന നിറത്തിനെന്തുഭംഗി.

ഒരു പുതിയ മുറിവ് പോലെ
നനഞ്ഞത്,
ഒരു പഴയ കടലാസ് പോലെ
മഞ്ഞച്ചുപോയത്.

ഇമ

ആകാശം നോക്കിക്കിടന്ന ഒരു രാത്രി ഒരമ്മ കുഞ്ഞിനോട് പറഞ്ഞു,

അത് ആകാശമാണ്. കണ്ടു കണ്ണ് നിറയ്ക്കുക. അത് അനന്തതയാണ്. ജീവിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുക. അത് സ്നേഹമാണ്. അത് മാത്രം വറ്റില്ല. ആകാശം അമ്മയാണ്. അതിനെ പെയ്യാന്‍ വിടുക. നിറയാന്‍ വിടുക.  മഴയെ കുപ്പിയില്‍ അടയ്ക്കണം എന്നോ ചന്ദ്രബിംബത്തെ പതക്കമാക്കി കഴുത്തിലണിയണമെന്നോ വാശി പിടിക്കരുത്. കണ്ണ് തുറന്നു പിടിക്കുക, കാണുക. കണ്ണടച്ചും പിടിക്കുക, കാണുക. 

കുഞ്ഞ് ഉള്ളില്‍ ചെറുതായി കുതിച്ചു. ഒന്ന് മൂളിക്കേട്ടു. പിന്നെ ചുരുണ്ടുമയങ്ങി. ആകാശത്തെ സ്വപ്നം കണ്ടു.

കുഞ്ഞുമുറി

ഇതിനുള്ളിലാണ് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത എന്‍റെ വല്യമ്മ
അപ്പനുള്‍പ്പടെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഏഴും മരിച്ചുപോയ മൂന്നും
കുഞ്ഞുങ്ങളെ പെറ്റിട്ടത്.

എന്നെക്കണ്ടാല്‍ അവരെപ്പോലെയാണത്രേ,
അപ്പന്‍റെ പെങ്ങമ്മാര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ബോധം അബോധത്തിനുവഴിമാറുന്ന ഇടവേളകളില്‍ എന്നെക്കണ്ട്
അപ്പനും എന്റമ്മച്ചീ എന്ന് വിളിക്കാറുള്ളതും...

മരിക്കുന്നതിനുമുന്നെ എപ്പോഴോ എടുത്ത ഒരു ഫോട്ടോയിലെ
ചുരുണ്ടമുടിയുള്ള അവശവാര്‍ധക്യം
ഞാന്‍ തന്നെയാണ്, അല്ലായിരിക്കാന്‍ തരമില്ല.

ഞാന്‍ കണ്ണാടിയില്‍ മുഖം നോക്കിയേക്കും,
മുടിയൊന്ന് വിരല്‍കൊണ്ട് കോതിവെച്ച്
തുപ്പല്‍തൊട്ട് ഒന്ന് ചുണ്ടുനനച്ച്
കട്ടിലില്‍ നീണ്ടുകിടക്കും.

കാണാന്‍ ആള്‍ക്കാര്‍ വരാനുണ്ട്.
കണ്ടാലൊരു മെനവേണ്ടേ?

കാല്പ്പനികം മൂന്നാം അദ്ധ്യായം

നമ്മള്‍ മരിച്ചപ്പോഴും
മഞ്ഞപ്പൂക്കള്‍ വിടര്‍ന്നു
മഴ പെയ്തു.
ഇരുട്ടില്‍ കണ്ണ്ചിമ്മാതെ
എത്രയോ നക്ഷത്രങ്ങള്‍
നോക്കി നിന്നു.

എത്ര പതിയെയാണ്
നമ്മള്‍ മരിച്ചത്,
പൂക്കള്‍ അടര്‍ന്ന് വീണത്‌.

എങ്കിലും താളത്തില്‍
മഞ്ഞപ്പൂക്കളെ ഉരുമ്മിയുരുമ്മിയും
മഴയില്‍ ഉമ്മ വെച്ചും
എത്ര അവിശ്വസനീയമായാണ് നമ്മള്‍ മരിച്ചത്.